Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. In deze laatste column van het seizoen duikt ze weer het bed in. Maar met wie?
Door Maud Verstraten
Ondanks dat ik deze zomer toch echt eens aan mijn bachelorscriptie wil beginnen, acht ik de kans groot dat ik nog wel eens in een ritme zou kunnen vallen van te veel roken, te veel drinken en te veel sletten.
De laatste week heb ik constant Raphaël of Dylan over de vloer. Inmiddels heb ik ze maar omgedoopt tot de ladingdekkende bijnamen Torso 1 en Torso 2, dat geeft ongeveer mijn persoonlijke interesse in ze aan. Raphaël probeert me gelukkig ook niet langer deelgenoot te maken van zijn puberale zorgen, maar Dylan wil na de seks nog wel eens pogen een gesprek te beginnen. Ik kap dat pertinent af, want ik erger me rot aan zijn platte Amsterdamse accent.
“Kan hij niet gewoon in mijn bed liggen en mooi zijn?”, ratel ik tegen Tessa tijdens onze wekelijkse lunch vlakbij de UB. “Ik bedoel, hij mag best geile dingen fluisteren, maar daar houdt het gehalte van conversatie wat mij betreft op. Ik ben toch niet een of ander maatschappelijk werker? Gisteren nog, we waren nog ni-”
“Maud, kan jij nou niet eens even vijf minuten alleen zijn?!”, onderbreekt ze me pinnig.
Ik kijk mijn zachtaardige vriendin verbouwereerd aan.
“Sorry hoor, maar ik geloof dat ik even helemaal klaar ben met jouw gekwebbel over je scharrels. Sinds het uit is met Thomas ben je alleen maar bezig met je volgende verovering, terwijl je ze eigenlijk alleen maar afzeikt. Prima dat jij zo’n Sex-and-the-City-achtig leven wilt leiden, maar vermoei mij er niet mee…”
Ik knipper nog eens met m’n ogen om te bevestigen of dit werkelijk gebeurt. Zwijgend drinken we onze cappuccino’s en timide reken ik af.
Wanneer ik de deur van mijn kamer open, kijk ik naar de puinhoop. Als ik nu in een aflevering van MTV-Roomraiders had gezeten, dan had ik duidelijk kunnen concluderen dat hier een verwarde geest woont. De vloer ligt bezaaid met tassen, mascara’s, schoenen pakjes van gezichtsmaskers, halfvolle flesjes spa blauw, en dat is alleen nog maar de bovenlaag. Op het aanrecht staat alleen een pot pindakaas en in de koelkast zit nog een half pak yoghurt dat vreselijk over de datum is.
Ik prik in mijn buik en besef dat ik al in geen tijden naar de sportschool ben geweest. Ik besluit over te gaan tot een actie Eerste Hulp Bij Overeind krabbelen Na Tragische Liefde, wat ik al maanden geleden had moeten doen.
Maar wanneer ik mijn vloer weer kan zien, mijn schoenen weer gerangschikt staan en mijn minikeukentje is gesopt, komen de muren op me af.
Ik ben alleen. Ik heb Dylan niet gebeld en hij zal ook niet bellen. Morgen kan ik hier misschien wel dood liggen en duurt het dagen voor ze me vinden. Dan onderzoekt het CSI-team zorgvuldig mijn bed en komen ze via DNA bij Dylan en Raphaël uit, die ontkennen dat ze ooit iets met me te maken hebben gehad…
Nog voor het zelfmedelijden totaal de overhand krijgt, besluit ik mijn laptop mee te nemen naar de UB en daar verder te werken aan een paper dat ik nog steeds moet inleveren. Ik kan heus wel meer dan alleen een wulpse bimbo zijn, pfffff! En ik kan echt wel vijf minuten alleen zijn!
In mijn streven naar seksontwijkend gedrag ben ik helaas alleen vergeten dat All Stars ook in de laatste fase van zijn scriptie zit. Maar op het moment dat ik mijn favoriete niet-met-mij-naar-bed-willende-christen tegenkom, kan ik mijn hoofd wel met een hele harde “duh” tegen de muur bonken.
De publieke jongeren omroep BNN gaat op zoek naar de First Lady voor beoogd minister president Mark Rutte. Negen vrouwen en een man strijden in augustus bij BNN om deze bijzondere titel.
In de eenmalige live show strijden de kandidaten om de titel ‘beste kandidaat’. BNN laat de kandidaten opdrachten uitvoeren om zich van hun goede kant te laten zien. Rutte heeft echter zelf niets in de brengen of te beslissen over te beste match, dit beslist de kijker. Ook is voorafgaand niet met Rutte overlegd over de liveshow.
Potentiële kandidaten kunnen zich aanmelden via een speciaal aangemaakte Facebookpagina. Op dit moment hebben al ongeveer 50 mensen zich aangemeld om misschien wel de toekomstige partner van Mark Rutte te worden.
De omroep wil het programma in de week van het TV Lab op de buis brengen. Dat is een themaweek op Nederland 3 waarin de publieke omroepen de kans krijgen om nieuwe televisieprogramma’s te laten zien. Een uitzendmoment en presentator zijn nog niet bekend.
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los.
Door Maud Verstraten
Ik sta in Amsterdam Slotervaart, in een woonwijk wat op papier een getto zou moeten zijn. Ik moet bekennen dat ik in al die jaren dat ik in Amsterdam woon, me zelden buiten de ring heb begeven en dat ik iedere keer verbaasd ben dat bepaalde wijken officieel ook nog onder “Amsterdam” vallen.
Wat doe ik hier in godsnaam?, denk ik nog wanneer ik de tram uitstap en verdwaasd om me heen kijk.
Ik ben hier gekomen om Dylan te zien. Dat goddelijke judolijf van hem deed in mij alles om meer smeken, en dus ben ik daadwerkelijk in een Amsterdamse wijk waar ik twee weken geleden nog geen stap in zou durven zetten. En ik moet eerlijk zeggen, het valt me reuze mee. Hoewel ik lopend in Slotervaart wel zie dat Dylan een dertien-in-een-dozijn-Amsterdamse jongen is, zo eentje met stekeltjes en een leren jas met bontkraag, dat idee. En nu met het mooie weer een smetteloos wit t-shirt dat mooi om zijn bruine gespierde bovenarmen zit…
Terwijl ik richting zijn huis loop, wil ik ongeveer zes keer mijn hand opsteken omdat ik denk hem te zien, maar dan blijkt het toch iemand anders te zijn. Òf Dylan lijkt verschrikkelijk veel op een Marokkaan, òf het zijn hier allemaal halfbloedjes.
Wanneer ik aanbel, zie ik verschrikt op het bordje bij de deur dat hij nog thuis woont. Ik heb zo geen zin in een ontmoeting met zijn moeder, maar waanzin wint het altijd van weerzin.
Met knikkende knieën bel ik aan en al snel wordt de deur opengedaan door het evenbeeld van Monique, de moeder uit de serie Dunya en Desie. Ze is hoogblond, heeft een slechte permanent en hult haar iets te dikke lijf in een iets te kleine legging. Ze geeft me direct drie kussen op de wang, dat dan weer wel.
Dylan komt met een grote grijns de trap aflopen en kust me meteen op de mond.
“Nou, de cola staat boven, ik laat jullie maar eventjes lekker alleen…”, giebelt de moeder-van-Desie-lookalike en ze vliegt de huiskamer weer in.
“Sorry daarvoor,” grijnst Dylan. “Ik ben momenteel bezig een huis te kopen, maar tot die tijd woon ik weer even hier. Ze laat me gewoon m’n gang gaan hoor…”
Ik weet niet of ik het moet geloven, maar ik heb niet eens zin om de waarheid te achterhalen.
“Wil je m’n kamer zien?”, vraagt hij a-la-Valerio in Alles is Liefde..
Dylan doet dit ongetwijfeld veel vaker, niet omdat hij nou de indruk wekt verschrikkelijk ervaren te zijn, maar omdat hij er behoorlijk op gebrand is dat alles veilig gaat. Er gaat geen tong richting genitaal gebied, hij trekt op de juiste momenten condooms tevoorschijn en drie sessies later controleert hij ze ook allemaal nog even op lekgevaar. (more…)
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los.
Door Maud Verstraten
Ik heb niks meer gehoord van Leidse student Tom. Nu is dat op zich ook niet zo gek want we hebben geen nummers uitgewisseld, maar stiekem hoop je ergens toch dat hij je nog via hyves/facebook/whatever opzoekt en je nog even meedeelt hoe onvergetelijk je wel niet bent. Helaas, dat soort romantiek bestaat alleen in films.
Tessa probeert me al weken over te halen mee te gaan naar judo, haar eigen fetisj. “Oh, ik weet niet welke van de broertjes Van der Geest ik het leukste vind! Ik zou zo graag met ze willen rollebollen, al gingen ze alleen maar voor een moment even bovenop me liggen.”
Ik zie vooral mannen voor me die woest aan je pak sjorren en je in de meest onmogelijke houdingen opvouwen. Hmmm… misschien is het toch aantrekkelijker dan ik denk.
Ondertussen komt Raphaël nog steeds over de vloer, hoewel de situatie steeds gênanter begint te worden. Roos is de enige die iets van hem afweet en hoewel Raphaël al weken zeurt om eens samen de stad in te gaan, schaam ik me er lichtelijk voor. Ik wil nog de dooddoener “it’s not you, it’s me” gebruiken, maar tegelijkertijd weet ik dat het wel aan hem ligt. En dat het iets is waar hij niks aan kan doen, behalve ouder worden. Qua lijf en de gegeven lessen in liefde kan hij zo voor een volwaardige minnaar door. Maar verder komen onze gesprekken nooit echt verder dan zijn Vespa, de nieuwe collectie Rayban-zonnebrillen en de band met zijn ouders. Ik heb al vaker bedacht dat ik hiermee moet “nokken” (zoals hij het zelf zou zeggen), maar tot nog toe is dat niet gelukt. De enige oplossing is te stoppen met roken zodat hij me niet meer in het raam kan zien zitten. Want iedere keer als hij beneden staat en die puppy-ogen opzet, moet ik mezelf toch echt drie keer knijpen of deze jonge god daar toch echt en alleen voor mij komt.
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Afgelopen weekend was de wulpse Maud op Pinkpop.
Door Maud Verstraten
All Stars is just not that into me en dus ben ik niet van plan hem op Pinkpop ook maar een blik waardig te keuren. En nee, dat is niet playing hard to get, ik ga hem echt negeren. Ik heb mezelf door mijn bakvisachtige optredens nu wel belachelijk genoeg gemaakt, dacht ik zo.
Ik heb een haat-liefde verhouding met festivals. Soms zijn er momenten dat ik alleen maar op mijn horloge kijk om te zien wanneer de dag is afgelopen, andere dagen had het van mij wel een week mogen duren. Zijn de gebrekkige douchemogelijkheden en Dixie-toiletten (bij Pinkpop dan).
Roos en ik zetten dit jaar door het mooie weer in elk geval opgewekt ons tentje op bij camping A, hoewel we iedere keer weer opnieuw moeite hebben om het festivalterrein te vinden. Er zijn mensen die de snelste weg buiten de borden om naar het terrein toe weten en de dichtstbijzijnde parkeerplaats (of gewoon in de wijk parkeren onder het mom dat ze bij mensen blijven slapen, en een adres noemen dat ze van tevoren hebben opgezocht). Voor ons is het altijd een hilarische rit waarbij we verdwaald raken en steevast mensen met een hulpeloze blik aanspreken die ons terugkijken met een blik van: zeg het maar meisjes, hebben jullie weer eens iets onnozels gedaan?
De domme bimbo-houding werkt want een groep jongens uit Leiden helpt ons zelfs onze spullen naar de camping te dragen. Het duurt maar drie dagen, en toch hebben we allebei zo’n negen outfits in onze tas (waarvan we er uiteindelijk hooguit een of twee dragen). Als dank geef ik de blonde Tom, 22 jaar en rechtenstudent, een zoen op zijn wang, hij glimlacht verlegen. “Dus dan zie ik je morgen op het terrein?” Ik knik. All Stars, eat your heart out!
Rammstein lijkt mij niet de meest logische act om romantisch samen te zijn, dus spreken we af bij Paolo Nuttini. We dansen en hebben alleen oog voor elkaar, Roos is verderop vrienden tegengekomen. Tom vertelt dat hij salsalessen heeft genomen en dat hij wil leiden (vandaar de studentenstad). “Leid me maar naar mijn tent,” fluister ik. (more…)
Hogeschool INHolland werkt op de opleiding Media en Entertainment Management in het tweede opleidingsjaar met een een leerwerkbedrijf. Studenten starten een bedrijf binnen de richtlijnen van hun studie, die richtlijnen zijn evenementen, muziek of televisie. Vier studenten besloten om binnen het evenementen gedeelte te kiezen voor een wervingscampagne voor vrijwilligers van het Wereld Natuur Fonds.
Uit onderzoek is gebleken dat studenten wel vrijwillige diensten willen verlenen, maar dat ze daar dan ook iets van terug willen zien. Ook willen ze niet iedere week verplichtingen hieraan hebben. Het WNF biedt de uitkomst; het actieteam. Je wordt maximaal vier keer per jaar opgeroepen om deel te nemen aan evenementen. Gisteren is de wervingsweek van start gegaan en deze sluit af op donderdag 3 juni.
Vandaag is Lidewey de Haas namens het WNF langs geweest in Haarlem. “Op het moment dat je de school binnenloopt kan je al niet om de actie heen, mensen in pandapakken, opblaasbare dieren en een levensgroot knuffeldier trekken de aandacht. Er zijn allerlei spellen bedacht door de studenten en ze doen er veel aan om de medestudenten enthousiast te maken om vrijwilliger te worden bij het WNF. Het is zo mooi om de studenten uit zichzelf zo in de weer te zien voor ons.”, aldus de trotse medewerkster van de unit vrijwilligers netwerk.
Halverwege februari zijn de studenten al gestart met de voorbereidingen voor de wervingsactie. Het evenement is te bereiken voor alle studenten van INHolland en ze kunnen morgen vanaf 12 uur naar het ‘Beestfeest’ en vanaf 13 uur begint ‘WNF in debat’. Donderdag eindigt de wervingsweek met onder andere Olympisch Olifant Ringwerpen en Pimp je panda oren. In de kantine kan je zelfs broodjes aap en zebrasandwiches bestellen. Kiki Calis is een van de studenten die actie op touw heeft gezet en zij zegt het volgende over de actie: “We willen hiermee het Wereld Natuur Fonds zo cool mogelijk neerzetten. De studenten moeten niet om ons heen kunnen en we willen door deze actie het WNF straks een flink aantal nieuwe vrijwilligers aanbieden”.
Donderdag wordt duidelijk hoeveel nieuwe vrijwilligers er bij zijn gekomen door deze actie, maar mevrouw De Haas van het Wereld Natuur Fonds vindt de actie, ongeacht het resultaat, nu al geslaagd.
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Maud heeft zin om verliefd te worden…
Door Maud Verstraten
Met het mooie weer van de afgelopen week heb ik ineens verschrikkelijk zin om verliefd te worden. Geen gescharrel met multi-orgastische schrijvers, 16-jarige ex-leerlingen of mijn ex. Nee, echt tot over mijn oren verliefd worden en met een fles rosé naar de ondergaande zon op Zandvoort kijken, zoiets.
De laatste weken heb ik ondanks het mooie weer toch overdag veel in de UB gezeten om te werken aan mijn essay over Menno ter Braak en E. du Perron. Helaas hebben ze zelfs bij de UB en sommige boeken niet en dus moet ik weer de tergende gang maken naar de KB. Je snapt niet dat mensen die in Den Haag werken nog in Amsterdam wonen, want op de heenweg heb ik er anderhalf uur over gedaan om te komen. Afgezien daarvan, is de KB een prima plek omdat je er gewoon kan praten met anderen zonder dat een of ander stoffig micro-organisme je meteen toe sist dat je stil moet zijn. Bovendien verwacht ik er nooit bekenden tegen te komen, dus ben ik er op mijn überstudentikoost gekleed: versleten spijkerbroek, trui met capuchon en All Stars.
Er zijn verschillende zekerheden in dit leven: de wet van Archimedes, de wet van Murphy en ook de wet van All Stars. Want wanneer ik niet op mijn torenhoge stiletto’s kortgerokt door de gang schrijd, en juist op mijn allerslonzigst ben gekleed, dan is hij er weer. En dus ook op deze zonnige dag in de KB. Terwijl ik nietsvermoedend wachtend bij de balie stond om mijn gereserveerde boeken op te halen, stond hij ineens achter me. “Maud, wat leuk dat je er ook bent!”, geschrokken keek ik recht in zijn twinkelogen. “Niet zo schrikken, slecht geweten?” En het enige dat ik kan denken is: waarom?! Waarom nu?! Waarom net nu ik geen make up op heb en mijn haar vanochtend uit luiheid niet heb gewassen en er ongetwijfeld nog ergens etensresten op mijn trui zitten?!
“Ik kom even wat boeken ophalen, die ze niet in de UB hebben.”
“Zit je veel in de UB de laatste tijd dan?”
Ik knik. “Tja, er zijn tijden van ontspannen, maar op een gegeven moment moet je toch weer aan het werk he?”
All Stars is in de KB om kranten uit de Tweede Wereldoorlog door te spitten en microfilms te bestuderen. “Klinkt leuk,” grijns ik. Ik geef me maar gewoon over aan de situatie.
Ondertussen heeft de dame van de balie mijn boeken op de plank gevonden. Ik klem ze onder mijn arm. “Zo, dan kan ik nu weer terug naar Amsterdam, leuk hè?”, zucht ik.
“Zin in koffie? Ik loop je nu de derde keer tegen het lijf na ons dansje, dus dit keer is het trakteren!”, glimlacht hij lief.
Een kwartier later zitten we bij de La Place-afdeling in de KB met een cappuccino.
“En, wordt het voor jou de wetenschap?”, vraag ik.
“Het leek me altijd erg interessant om te promoveren en mijn leven te besteden aan de wetenschap. Maar nu ik hier al weken zit, is het opeens niet meer zo aantrekkelijk…”, zucht hij. “Helaas is mijn scriptiebegeleider nog steeds niet tevreden. Ik zou tussen de 14.000 en 16.000 woorden moeten inleveren, zit al over de 30.000 en nog steeds vindt hij dat er meer bij kan. Bovendien zegt hij dat een scriptie altijd een half jaar duurt, of het nu gaat om een 5-, 10-, of 20-punts scriptie…”
Ik heb het met hem te doen en geef hem een duw. “Komt wel goed schatje!”, en sta versteld van mijn eigen durf.
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Deze week gaat het verhaal met De Grote Schrijver verder…
Door Maud Verstraten
Je zou denken dat Grote Schrijvers en Belezen Mannen op liefdesgebied zelf zeker voor literair waardige vonken kunnen zorgen. Het tegendeel is echter waar en vaak leiden deze types ook aan een typisch syndroom van zelfoverschatting.
Bij de UvA, afdeling Nederlands moderne letterkunde, loopt er ook eentje van rond. Vaak hoor je hem al van verre aan komen lopen door de gang, cowboylaarzen onder zijn casual spijkerbroek en een veel te ver opengeknoopt overhemd. Daaruit kringelt weer enig borsthaar omhoog, wat weer leuk matcht met zijn o-kijk-mij-nu-eens-zo-charmant-zijn-krullen. Inmiddels kennen Roos en ik al zijn streken. Van net iets te dicht achter je staan bij het kopieerapparaat, of juist die terloopse opmerking waarvan je pas vijf minuten later in woede uitbarstte omdat die werkelijk te seksistisch voor woorden was.
Laatst vroeg hij een studiegenote in de kroeg hoe het met haar ging. Ze vertelde dat ze uit haar kamer gezet was en nu bij een vriendin in een ienieminie washok woont, waarvan de grond nu bezaait ligt met tassen, schoenen en boeken. Hij mompelde alleen belangstellend: “jij hebt vast meer tassen dan boeken!”, waarop zij dacht: sterf, jij dikke hoer!
Terwijl ik achterop de fiets zit bij De Grote Schrijver denk ik ineens weer aan de docent (die, zo wordt gefluisterd, bij de Universiteit Utrecht is weggestuurd omdat hij het alleen maar met studentes aanlegde). We worden als studentes Nederlands omringd door de meest belezen mannen van Nederland. Je zou verwachten dat juist deze club, die te allen tijden filosofen kunnen citeren en in het kleinste boekfragment alweer een verwijzing naar de Bijbel kunnen vinden… Je zou verwachten dat zulke types door hun geestelijke verrijking ook hun lichamelijke behoeften een beetje in toom kunnen houden. Maar nee hoor, ze zijn vaak nog erger dan de gemiddelde fluitende bouwvakker wanneer het gaat om vrouwen!
Tessa werkt bij de uitgeverij en ziet ook veel o-kijk-mij-eens-nonchalant-zijn-schrijvers met een Kluun-achtige air voorbij wandelen. Eenmaal werd ze op het boekenbal besprongen door Abdelkader Benali, iemand die meer medestudentes nog wel eens in de kroeg tegenkomen.
De Grote Schrijver trapt aardig door en praat graag over zichzelf. We gaan nu niet naar zijn huis, want met zijn schrijven verdient hij niet zoveel. Hij past op het huis van een vriend, een verschrikkelijk luxe huis. Zoals zijn literatuur is, zo spreekt hij ook: wanneer we binnenkomen in het prachtige appartement in De Pijp weet ik dat hij geen woord teveel heeft gezegd.
Ik weet niet wat ik mooier vind: het hoogpolige tapijt, de enorme loungebank of de kingsize jacuzzi in de badkamer. Hij plant me op de bank met een rosétje en laat zelf het bad vollopen.
“Ik ben benieuwd wat er gebeurt als ik nu de bubbels al aanzet,” roept hij vanuit de badkamer en drukt het knopje in. Meteen spuit er een enorme hoeveelheid lucht vanuit de gaten en het water ligt zelfs drie meter verderop in de woonkamer.“Hmmm… misschien toch niet zo’n goed idee,” zegt hij beschaamd. Hij komt een beetje klungelig over.
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Deze week beschrijft ze een vreemde ontmoeting op Koninginnedag.
Door Maud Verstraten
“Gatverdamme!”, roept Roos wanneer ik haar over de seks met mijn ex vertel. “Ik had gedacht dat ik na Sex and the City, de pornoficatie van de samenleving en twee achttienjarige corpsballen als pornokijkende huisgenoten wel wat gewend was! Maar dit slaat echt alles!”
Vriendinnenschap is voor buitenstaanders (lees:mannen) niet te begrijpen. Je deelt lief en leed met elkaar, kwetst elkaar, prijst elkaar de hemel in, bent onafscheidelijk, kan elkaar wel achter het behang plakken, concurreert met elkaar om mannen en tegelijkertijd serveer je ze gezamenlijk af. Kortom: het is een grote paradox. Roos en ik zijn zulke vriendinnen. Toen het uit ging met mijn ex Thomas stond ze meteen bij me voor de deur. Wanneer ik in mijn eentje door Amsterdam slenterde met tranen in mijn ogen, een brok in mijn keel, mijn ziel onder de arm en een knoop in m’n maag, wist ik dat ik altijd bij haar kon aanbellen. Maar nu was ik voor het eerst in mijn leven doodnerveus om haar te zien. Ik wist niet wat ik moet zeggen: “Roos, ik vind je heel leuk, maar ik ben niet lesbisch”. Of: “Zullen we gewoon doen alsof het nooit gebeurd is?”
Gespannen loop ik De Drie Graefjes binnen, onze vaste hang-out omdat ze er van die heerlijke taartjes hebben. We komen er al jaren en zijn vaak zo luid dat andere gasten ons aankijken met een blik van Kan-Het-Misschien-Ietsje-Zachter? en wij vaak Sorry-Gaat-Echt-Niet terugblikken. Zodra ik bovenaan de trap kom, zie ik haar al zitten. Ik voel de tranen opwellen en loop snel op haar af: “Lieverd het spijt me dat ik zo lang niks van me heb laten horen!”, gil ik.
“Mij ook!”, snikt Roos, “ik ben helemaal niet lesbisch!”
“Ik ook niet!”, gil ik! We vallen elkaar hysterisch in de armen.
“Hoi Maud, leuk dat je er ook bent!”, ik sta aan de grond genageld en draai me om nu ik de bekende stem hoor. Jawel, daar staat All Stars. Ik heb me notabene tien dagen in de UB verveeld in de hoop die eikel te vinden, zonder succes. De vorige keer stond ik met mijn kont in zijn gezicht. En net nu ik huilend roep dat ik niet lesbisch ben, staat hij achter me. Heerlijke timing, kan niet anders zeggen.
“Is je scriptie af?”, bitch ik lichtelijk. “Nee, ik ben hier aan het eten met mijn moeder.”
Ik kijk naar de vrouw aan zijn tafeltje. Ze heeft zijn ogen. Nice, nu denkt niet alleen All Stars dat ik getwijfeld heb aan mijn geaardheid. Mocht het daadwerkelijk wat worden dan kan ik ook mijn toekomstige schoonmoeder vanaf nu al niet meer onder ogen komen. We wisselen wat aardigheden uit over studeren en scripties, tot ik Roos haar keel hoor schrapen.
“Ahumhum…”
“Sorry,” zeg ik tegen All Stars, “ik heb met Roos afgesproken, en wij hebben nogal veel te bespreken…”
“Dat zal best,” lacht hij. O god waarom is hij toch zo leuk? “Mijn moeder en ik waren net van plan om weg te gaan. Tot de volgende keer Maud, dan trakteer ik je op een biertje.” Hij knipoogt, maar waarom vraagt die klootviool mijn nummer nu niet? En waarom geef ik het niet?
Lang kan ik er niet bij stilstaan.Roos en ik kletsen alsof er nooit weken hebben tussengezeten en omdat we op Gilmore Girls-speed praten, zijn we binnen acht minuten *(jawel!) weer volledig op de hoogte van elkaars bezigheden.
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Deze week beschrijft ze een vreemde ontmoeting op Koninginnedag.
Door Maud Verstraten
Roos kan niet op Koninginnedag afspreken, smst ze na mijn uitnodiging. “Maar we zien elkaar snel :)”, stuurt ze. Op goed geluk heb ik in Amsterdam afgesproken met Daan, die daarvoor helemaal uit Groningen is gekomen. “Maud, het heeft me een eeuw gekost om naar Amsterdam te komen. Alle treinen stonden stil omdat er idioten aan de noodrem zijn gaan hangen,” chagrijnt hij. “En ik heb gisteren op Koninginnenacht in Groningen wel zoveel gedronken dat ik nu eigenlijk een ontzettende kater heb!”.
“Leuk dat je er bent Daan!”, probeer ik nog. Hij kijkt me aan en zegt in een opwelling van helderheid: “Hoe is het eigenlijk tussen jou en Timmerman afgelopen?” Een uur later zitten we nog steeds in mijn vensterbank naar de oranje meute beneden te kijken, terwijl ik Daan alle dirty details vertel over onze oud-docent Nederlands. “Laten we nog maar ergens een biertje gaan drinken, hier heb ik alcohol bij nodig,” zegt Daan terwijl hij zijn handen in zijn ogen wrijft. “Ongelofelijk dat jij het gewoon met die ouwe zak hebt gedaan…”
Ik weet niet meer hoeveel bier later het gebeurt, maar ineens kom ik op de Leidsegracht oog in oog te staan met mijn ex Thomas. Wat is dat toch met exen en hun belabberde timing?! Waarom kom je ze tegen wanneer je dat het minst kan gebruiken? Wanneer je net met een leuke man flirt, met vriendinnen op stap bent of het even te druk hebt met gelukkig zijn, dan loop je ze ineens tegen het lijf. Niet wanneer ik met Roos in tranen naar de zonsondergang op Zandvoort keek, ook niet toen ik huilend met een dekentje om me heen geslagen op de bank bij mijn moeder zat en ook niet op de dagen dat ik thuis bleef omdat ik er niet uitzag doordat ik huilend in slaap was gevallen en ’s ochtends mijn ogen niet open kreeg. De momenten dat ik hem en ons het meest miste, werden gekenmerkt door een totale afwezigheid van zijn kant. En de momenten dat ik net besloot te gaan sletten, wilde hij me terug.
“O mijn god, daar is Thomas…”, fluister ik tegen Daan. Thomas kijkt nog steeds onze kant uit alsof hij zojuist een lijk heeft gezien.
“Maud, je ziet er geweldig uit! Ga hem eens laten zien wat hij mist!” Daan geeft me een duw richting Thomas.
Boos kijk ik achterom. Ik haal diep adem en stap schijnbaar zelfverzekerd naar hem toe.
“Thomas, wat doe jij hier?”
“Uh Maud, het is Koninginnedag, ik woon hìer?”, zegt hij smalend.
“Weet je, laat ook maar! Ik dacht dat we misschien weer eens een normaal gesprek konden voeren, maar kennelijk heb ik me daarin vergist.”
Ik wil me omdraaien, maar hij heeft mijn arm vast.
“Niet zo snel Verstraten! Hoe is het met je?”
“Prima, kan niet beter!”, lieg ik opgewekt.
Ik kijk lachend in zijn vertrouwde bruine ogen. In een reflex woel ik door zijn grote bos krullen, maar geschrokken trek ik mijn hand terug.
“Sorry, ik heb heel veel gedronken en mezelf niet meer zo in de hand…”
“Hmmmm…”, zegt Thomas met opgetrokken wenkbrauwen.
“Je hebt wat trucjes bijgeleerd Maud!”, zegt Thomas wanneer ik hem mijn beste blowjob geef.
“Jij ook Thomas! Waarom was de seks eigenlijk zo saai tijdens onze relatie?”, vraag ik hem. Er is zoveel wat ik nog met hem wil bespreken, maar hij heeft niet datzelfde gevoel.
“Eh… ga anders vooral even door met waar je mee bezig was, dan kunnen we erna nog praten, goed?” Hij duwt mijn hoofd weer naar beneden.
We doen standjes die we nog nooit hebben gedaan. We gingen uit elkaar omdat het zo saai was geworden, voorspelbaar. Hadden we allebei seks met anderen nodig om ons eigen seksleven op te peppen? Was het niet beter geweest als we elkaar vrij hadden gelaten in onze relatie? En waarom kan ik me al die dingen nog steeds afvragen wanneer ik hem schaamteloos aan het deepthroaten ben of dubbelgevouwen onder hem lig? (more…)
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Deze week beschrijft ze haar laatste seksuele ervaring met haar stagebegeleider, en de geile sex met scholier Raphaël. Waar zou Maud uithangen met Koninginnedag…
Door Maud Verstraten
Ik heb op dit moment wallen tot op mijn knieën. De afgelopen week is Raphaël bijna elke nacht bij me geweest, geen idee of zijn ouders ooit controleren of hun zoon ‘s nachts thuis is. Ik vraag er niet naar, ben immers geen jongerenwerker. Gisteren viel hij zelfs in slaap en heb ik hem maar laten liggen tot de volgende ochtend, blij dat hij even niet zijn hart bij me uit wilde storten en dankbaar dat ik zelf een paar uur kon slapen.
Afgelopen maandag had ik mijn laatste stagedag, maar ik heb niet het idee dat Raphaël tegen zijn vrienden opschept dat hij “mevrouw Verstraten” naait. We wisselen stiekeme blikken in de gang en in de les.
“Als Raphaël deze kant op wil kijken en niet steeds mevrouw Verstraten afleidt, dan kunnen we verder met de les!”, snauwt Timmerman. Die dag wisselen mijn stagebegeleider en ik nauwelijks een woord, we zwijgen van hetzelfde.
“Ik geef je een negen voor je stage Maud, maar je bent gek als je het onderwijs ingaat! Onderbetaald en weinig aanzien…”, verzucht hij na de laatste les. “Zullen we het formulier maar even kopiëren?”, stelt hij met een grote grijns voor.
Het is een echte goodbye fuck, niet heftig en opwindend bijna onpersoonlijk. Ik heb Timmerman steeds alle hoeken van de kamer laten zien, maar nu laat ik het initiatief aan hem over. Hij begint onhandig aan mijn kleding te sjorren en schuift zonder voorspel meteen (auw!) bij me naar binnen.
Ik probeer aan geile dingen te denken in de hoop dat ik nog nat word, maar het wil niet echt vlotten. Nu ik op de grond in het kopieerhok lig en Timmerman bezweet bovenop me ligt te zwoegen, besef ik me voor het eerst dat hij geen jonge god meer is. Hij heeft weinig uithoudingsvermogen en het kost hem zichtbare moeite. “Wat ben je toch lekker,” hijgt hij bijna schuimbekkend in mijn oor. Ik kreun een beetje mee, in de hoop dat hij er sneller van klaarkomt.
Na een harde kreet blijft hij als een lappen pop op me liggen, ware het niet dat hij waarschijnlijk negentig kilo is. Ik duw hem van me af en kijk naar het uitgeputte wezen dat naast me ligt. Vettig haar, vadsig buikje, inmiddels gekrompen piemel en zijn broek op z’n knieën… Nee, het wordt er allemaal niet aantrekkelijker op.
Ik fatsoeneer mijn kleding, pak mijn stageformulier van het kopieerapparaat. Hij is inmiddels weer gaan staan en hijst z’n broek op. “Dag Maud, het ga je goed.” Onhandig geef ik hem een kus op zijn (ieuw!) bezwete voorhoofd.
Zodra ik door de deur naar buiten loop, hoor ik een Vespa starten. “Biertje doen?”
“Het is een lange dag geweest Raphaël en ik ben een oud wijf,” zucht ik aanstellerig. “Ik zou meer hebben aan een massage.”
Het heerlijke aan een hitsige tienerjongen is dat ze alles voor je over hebben, zolang ze uiteindelijk maar bovenop je mogen duiken. Raphaël kust en likt me waar hij maar kan en ik kan eindelijk eens aanwijzingen geven zonder dat een bedgenoot daar heel erg gepikeerd op reageert. Wat is dat toch met mannen? Bij het pijpen schromen ze zich niet om hun piemel je gehemelte in te rammen, maar o wee als jij zegt dat ze bij het beffen niet je schaamlippen zover uit elkaar moeten trekken dat je het idee hebt dat je voor een inwendig onderzoek bij de gynaecoloog bent. Raphaël is gretig, wil alles leren. “Als jij met de helft van deze inzet voor school in zou zetten, dan zou je misschien overgaan jongen…”. De tegenstelling met Timmerman kan niet groter zijn. Raphaël kan nog goed en volop stoten (de meeste mannen denken dat te kunnen, maar kunnen daar geen zak van, kwam ik laatst in een rondetafelgesprek met vriendinnen achter), heeft energie en ook na afloop ziet hij er nog appetijtelijk uit. (more…)
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Deze week over het geslachtsdeel van scholier Raphaël en de openingszin van polsstokhoogspringer Rens Blom: ‘Maar ik spring wel 5 meter 80.’
Door Maud Verstraten
Na het weekend bij mijn moeder, besluit ik bij terugkomst in Amsterdam meteen werk te maken van All Stars. En dus bel ik zondagavond goede vriendin Tessa op, die een researchmaster doet en vast wel weet hoe de UB in elkaar steekt. Zelf ben ik nooit verder gekomen dan de uitleenbalie.
“Ik wil deze week met je mee naar de UB,” zeg ik.
Aan de andere kant van de telefoon hoor ik dat Tessa het uitgiert van het lachen.
“Wat is er?”
“Sorry Maud, ben je nu ineens van plan na vijf jaar je bachelor maar eens te gaan halen?”
Ik durf haar niet te zeggen dat het om All Stars gaat en dat studeren nu niet mijn grootste prioriteit is.
Tessa is verschrikkelijk ambitieus, zo’n type dat alleen maar negens haalt en straks nog voor haar dertigste gaat promoveren.
“Grapje Maud, gezellig dat je meegaat! Ik zie je morgen wel om negen uur.”
“Negen uur?” Ik ben geen ochtendmens.
“Weet je, laten we anders om twaalf uur bij de Bagels & Beans in de Scheltema afspreken. Dan praten we eerst even bij, kan je daarna mee naar de UB. Als je de ingang nog weet te vinden…,” zegt ze flauw.
Tessa is een Limburgse schone die haar accent volledig heeft afgeleerd toen ze in Amsterdam ging studeren. We belandden samen in het eerste jaar naast elkaar en sindsdien zijn we vriendinnen. Hoewel ze het heel leuk vindt in de Randstad, blijft Maastricht haar thuishaven. De volgende middag zitten we samen aan de cappuccino en vertelt Tessa over haar weekend.
“Ik was met een vriendin aan het stappen in Sittard, en toen werd ik ineens in m’n kont geknepen door een blonde jongen. Dus ik vraag aan mijn vriendin: “Hé, wie is die dude?”, waarop zij zei: “Joh, dat is Rens Blom. De wereldkampioen polstokhoogspringen.”
Ik probeer me hem voor de geest te halen en hmmmm… ik zou best door Rens in mijn kont geknepen willen worden. Tessa niet.
“Dus hij begon met me te dansen en hij wilde meteen overal aanzitten, maar daar had ik niet zo’n zin in. Hij vroeg me: “Hoe oud ben je?”, waarop ik antwoordde: “Zeventien, dus het kan niks worden.” Ik had gewoon geen zin in zijn opdringerige gedrag. Toen zei Rens: “Ja, maar ik spring vijf meter tachtig! Ik bedoel, wat is dat nu weer voor kulargument? Nou en?! Dus ik zei uiteindelijk: “Rens, je kan hoog of laag springen, maar het gaat echt niet iets worden tussen ons! Pffff… vijf meter tachtig, nou en?!” (more…)
Maud, het pseudoniem van een 23-jarige studente Nederlands, is los. Een treinreis met All Stars.
Door Maud Verstraten
Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, is Roos weg. Ik moet heel vast geslapen hebben, want normaal gesproken word ik al wakker van de buurman die ’s ochtends vroeg zijn hond uitlaat. Moet ik haar bellen? En zoja, wat zou ik dan moeten zeggen?
Het is vrijdag, ik heb geen plannen voor het weekend, de meeste vrienden zijn naar hun ouders, en Roos wil ik ook niet tegenkomen. Ik voel me verschrikkelijk alleen. Ik ben bang dat dit zo’n weekend gaat worden waarbij je maandag heel dankbaar bent dat je erachter komt dat je stem het nog doet, omdat je twee dagen met niemand gepraat hebt. Dus doe ik wat iedere eenzame student doet: richting mama!
Mijn moeder woont inmiddels niet meer in Amsterdam en is sinds de scheiding van mijn vader verhuisd naar de streek. In de trein krijg ik al spijt van de reis. Ik geloof dat de NS laatst weer eens heeft gemeld dat ze de kaartjes in de spits duurder willen maken. Jongens, ga eerst eens op tijd rijden! Door tien minuten vertraging vanaf Centraal, mis ik mijn overstap ergens anders en dus kan ik een half uur wachten. Bij het uitstappen laat ik ook nog eens m’n tas vallen en net wanneer ik ongegeneerd voorover buk om die op te rapen, hoor ik achter me: “Hé, jou ken ik!”
Verschrikt dat ik met mijn kont zowat in iemands gezicht sta, draai ik me om en kijk in de vrolijke blik van All Stars. Hij heeft nog dezelfde schoenen aan, een grote bos krullen en een uitgeslapen gezicht. (more…)
Heeft u ook vaker seks dan dates? Studenten aan de Amerikaanse James Madison University te Virginia schijnen in ieder geval twee keer zoveel onenightstands te hebben dan afspraakjes. Dit blijkt uit een onderzoek van Carolyn Bradshaw.
Bradshaw onderzocht samen met haar team waarom de voorkeur de ene keer uitgaat naar een avontuurtje voor één nacht en de andere keer gekozen wordt voor een langduriger date-traject. Ze onderzochten 150 vrouwen en 71 mannen.
Er werden verschillende situaties aan de deelnemers voorgelegd zoals, de aanwezigheid van alcohol en het karakter van de partner. Hieruit bleek dat zowel de mannelijke als vrouwelijke studenten een date verkiezen boven een onenightstand. Maar de praktijk bewijst het tegendeel. De studenten kropen toch eerder bij elkaar tussen de lakens. Het probleem is dat zowel de mannen als de vrouwen wel een relatie willen, maar bang zijn zich te binden aan een partner.
