Stel u voor. U bent met uw geliefde op een wereldreis. Uw eerste stop is China. U trekt wat rond, bevaart de Li in een bamboe bootje, geniet van talloze zonsondergangen, de een nog mooier dan de andere:  kortom het leven is mooi.

Het enige wat u opvalt en enigzins irriteert is het gestaar van de Chinese medemens. Overal waar u gaat en staat stoppen horden mensen om eens goed te bekijken hoe iemand vanuit het verre Europa eruit ziet. Het geeft een onbehaaglijk gevoel. Op het moment dat u op het punt staat om Cheng de zoveelste  duidelijk te maken dat aangestaard worden bepaald niet relaxed is, wordt u op straat in gebrekkig engels aangesproken door een andere Chinees: “You, Europe? play….beer? advertising, not far, you? real good money, pay good!” U bent avontuurlijk ingesteld en antwoordt zelfverzekerd met “Yes”.

Voor u er erg in hebt bevindt u zich in een hotel waar u gemakeupped en geschminkt wordt. De Chinees die u op straat aansprak begeleidt u naar een ruimte waar 300 Chinezen een Engelsman en twee Duitsers staan opgesteld in juichformatie. U wordt vooraan gezet, krijgt een bierflesje in uw handen gedrukt en moet voor het komende uur juichen en de naam van het biermerk uitschreeuwen. Dan staat het erop. Uw begeleider drukt u 120 euro in chinees geld in uw handen, bedankt u vriendelijk en voor u het weet  staat u weer op straat. Met een mooi verhaal voor thuis in ieder geval.